KÜNYE
18. Hukuk Dairesi 2015/7942 E., 2016/4206 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Köyü 1423 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve ihbar olunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.
ARGITAY KARARI
Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
1-Dava konusu taşınmaza trafo binaları yapmak suretiyle 1990'lı yıllarda el atıldığı anlaşıldığından, ... ile ... arasında imzalanmış olan ve dosyada mevcut 24.07.2006 tarihli sözleşmenin 7.4. maddesindeki "Dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğu ...'a aittir." şeklindeki düzenleme nedeniyle husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
2-...'ın davaya dahil edilerek sorumlu tutulması gerekirken davanın ...' a ihbarı ile yetinilmiş olması,
Doğru görülmemiştir.
3-Ayrıca; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6. maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerektiğinden, harcın maktu olarak belirlenmis olması da bozma nedeni yapılmıştır.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2015/7942, K. 2016/4206, 10 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama