KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2015/11462 E., 2017/2143 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Mart 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 7258 Sayılı Kanuna Aykırılık
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın hesap hareketleri incelenerek, suç tarihi ve öncesinde bahis şirketleri ile bağlantılı hesabının bulunup bulunmadığı, varsa ilgili hesaplardaki hesap hareket ve yoğunluğunun tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
Kabule göre ise;
1.Sanıklar ... ile ... hakkında ceza tayinine gidilen ve suç tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 7258 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinin yaptırımının ''bir yıldan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası'' olması karşısında, sanıklar hakkında 3 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi,
2.Cezada ölçülülük prensibi gereğince verilen cezanın eylem ile orantılı şekilde bireyselleştirilmesi, uygulama gerekçesi olarak da yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden ve yine herhangi bir yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık ... hakkında alt sınırdan uzaklaşılması sureti ile TCK'nın 3. ve 61. maddelerine aykırı davranılması,
3.Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2015/11462, K. 2017/2143, 13 Mart 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama