Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/11632 K.2017/9731

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

İddianame içeriği ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...’ün ... Elektronik İletişim ve Pazarlama Tic. Ltd.

Şti’nin sorumlu müdürü olduğu, diğer sanık ...’nın ise bu şirkette teknik eleman olarak çalıştığı, sanıkların, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... isimli kişileri telefon ile arayarak ... internet hizmetindeki aksaklıkları gidereceklerini, bilgisayarlarındaki anti-virüs tarama programını aktif hale getireceklerini söyleyerek bu kişilerin evlerine gidip, 3 TL karşılığında yüklenen virüs tarama programını 40-55 TL karşılığında yükleyerek,

üzerinde ...'in çözüm ortağı olduklarına dair ibare bulunan makbuzu verdikleri, üzerlerine giydikleri beyaz önlüklerde ve yaka tanıtım kartlarında ... yazısının bulunduğu şeklinde, sübuta eren sanıkların eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, marka hakkına tecavüz suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1-Katılan ... lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her iki sanık yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmolunması,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,