Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/14521 K.2015/5622

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenlerden birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdüren mükelleflere defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatların hukuken geçerli olmayacağı ve dosya içinde bulunan vergi suçu raporundan sanığın yetkilisi olduğu şirketin suç tarihinde ticari faaliyetine devam edip etmediğinin anlaşılamaması karşısında; suç tarihinde ticari faaliyetine devam edip etmediği hususu araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Sanığa 2008 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini ibraz etmesi için yapılan tebligatın 15/01/2010 tarihinde yapılması ve 15 günlük ibraz süresinin 01/02/2010 tarihinde dolması ve sanığın savunmasında geçen defter ve belgelerinin çalındığını iddia ettiği hırsızlık olayının 04/02/2010 tarihinde meydana geldiğinin anlaşılması ve aynı konuda dosyaya ibraz edilen Karabük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/90 Esas sayılı zayi belgesi verilmesine ilişkin kararın incelenmesinde ise dava tarihinin 17.02.2010 olduğunun tespit edilmesi karşısında; suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

b) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01.02.2010 yerine 09.03.2010 olarak yanlış gösterilmesi suretiyle, CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,