Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/14546 K.2015/6345

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosyada mevcut 07.09.2009 tarihli mükellef sicil sorgulama belgesinde sanığın suç tarihinde faaliyetine devam ettiğinin belirtilmesi karşısında, tebligat tarihlerinde faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 139/2. maddesinde öngörülen istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı cihetle, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığa ilk tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 15 günlük sürenin sonu olan 21.04.2009 tarihinde suçun işlenmiş olduğu ve bu tarih itibariyle temel cezanın alt sınırının '' 1 yıl '' hapis olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde ''18 ay '' üzerinden uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,