Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/15126 K.2015/8313

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-213 Sayılı VUK'nın 359/a-2. maddesinde düzenlenen defter ve belgeleri gizlemek suçunun konusunun ''vergi kanunlarına göre tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan'' defter ve belgeler olduğu, 05.03.2009 tarihli vergi suçu raporunda ibrazı istenen 2004 takvim yılına ait satış faturaları ile sevk irsaliyelerinin anlaşmalı matbaalarda bastırılmış belge bilgilerinin belirtilmemesi karşısında, VUK'nın 223. maddesi gözetilerek sanığın 2004 yılına ait belgelerin matbaa belge basım form suretlerinin ilgili vergi dairesinden istenmesinin ardından sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 23.11.1999 gün ve 1999/11-273/288 sayılı içtihadında da açıklandığı üzere defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu ve bulunmadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde tebligat yapılması zorunluluğu bulunmadığı gibi tebligat yapılması halinde ise usulüne uygunluğunun aranmayacağı cihetle; sanığın mahkeme huzurundaki savunmasında, İstanbul'da aracının çalınması sonrasında belgelerinin kaybolduğunu belirtmesi ve iddia olunan hırsızlık olayının 09/06/2003 tarihinde gerçekleşmesi,

ibraz edilmeyen satış faturaları ve sevk irsaliyelerinin ise 2004 takvim yılına ait olması ve sanığın savunmasının inandırıcı bulunmadığının anlaşılması karşısında; “yasal defter ve belgeleri gizlemek” suçunun oluşması bakımından tebligatın doğru olup olmadığının araştırılmasına gerek bulunmadığı gözetilmeksizin hatalı gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,