Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/15567 K.2015/7926

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık M.. M..'na yönelik bir temyiz bulunmadığından tebliğnamede adının sehven yazıldığı kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın tekstil atölyesinde 20/07/2011 günü yapılan aramada katılan firmalara ait markalar taklit edilmek suretiyle tekstil ürünleri imal edildiğinin saptanması karşısında,eylemin aynı atölyede ve aynı tür ürünlerle ilgili olduğu nazara alındığında, yapılan üretim faaliyeti her ne kadar birden fazla hareketi ihtiva etmekte ise de, sonuçta gerçekleşenin tek fiil(marka takliti suretiyle üretim) olduğu ve birden fazla kişiye karşı işlendiği gözetilerek, 556 sayılı KHK'nın 5833 sayılı Kanunla değişik 61/A-1 maddesi gereğince tayin olunacak cezadan TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca arttırım yapılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mağdur sayısınca ceza tayin edilmesi,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,