Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/16227 K.2017/3575

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu ve ve suça konu eserlerle ilgili olarak şikayet bulunmasının da durumu değiştirmeyeceği cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında,

-Ankara 2.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 25/04/2011 tarih ve 2010/221 esas, 2011/105 sayılı kararı ile verilip Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 30/12/2013 tarih ve 2013/25416 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşen,

-Ankara 1.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 31/03/2011 tarih ve 2010/177 esas, 2011/101 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 01/06/2015 tarih ve 2015/2140 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşen dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyalar incelenerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,