Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/18349 K.2015/8042

Tehdit suçundan sanık B..

B..’in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-ve 62. Maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının aynı Kanun’un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Niğde 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 18/01/2013 tarihli ve 2010/1349 esas, 2013/38 karar sayılı kararın infazı sırasında, yasal süre içinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne mazeretsiz başvurmaması nedeni ile Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 09/10/2014 tarihli ve 2013/63 Mük. sayılı talebinin kabulü ile hükümlü B..

B..’in, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108/7. maddesi gereğince 15 gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Niğde İnfaz Hâkimliğinin 13/10/2014 tarihli ve 2014/1151 esas, 2014/1148 karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 11/06/2015 gün ve 38551 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/11/2015 gün ve KYB.

2015-233468 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu'nun 108/7. maddesindeki "Cezanın infazı tamamlandıktan sonra devam eden denetim süresi içinde, bu madde hükümlerine göre kendilerine yüklenen yükümlülüklere ve yasaklara aykırı hareket eden mükerrirler, infaz hakimi kararı ile disiplin hapsine tabi tutulur.

Disiplin hapsinin süresi on beş günden az veya üç aydan fazla olamaz” hükmüne göre, belirlenen denetim süresi içerisinde yükümlülük verilmemiş ise Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği’nin 96. maddesinde belirtilen rehberlik çalışmalarına katılma yükümlülüğünün denetimli serbestlik müdürlüğünce uygulanması ve bu yükümlülüğe uymama halinde yükümlü hakkında aynı maddenin 5. fıkrası uyarınca işlem yapılması gerektiği;

ayrıca disiplin cezasına gerek olmadığı hâlde, bu yöndeki istemin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;