KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2015/201 E., 2015/2985 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Haziran 2015
- Tebliğname No
- KYB - 2015/17226
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
İhaleye fesat karıştırma suçundan sanıklar Y.. Ş.. ve P.. Ş.. haklarında yapılan yargılama sırasında; mahkemenin görevsizliğine, sanıklara atılı suçların cezalarının suç tarihi itibarı ile 5 yıldan 12 yıla kadar hapis cezası olması nedeniyle dosyanın İzmir nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/06/2014 tarihli ve 2014/514 Esas,
2014/473 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/09/2014 tarihli ve 2014/940 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 08/01/2015 gün ve 883 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/01/2015 gün ve KYB. 2015-17226 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.
Anılan ihbarnamede;
Dosya kapsamına göre: Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.".
142. maddesinde "mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir." ile 5235 sayılı Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanununun 12. maddesindeki "Kanunların ayrıca görevli kıldığı hâller saklı kalmak üzere...on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir..." şeklindeki düzenlemeler karşısında,
suçun işlendiği tarihte sanıkların üzerine atılı ihaleye fesat karıştırmak suçunun cezasının üst sınırının 10 yıldan fazla olduğu gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2015/201, K. 2015/2985, 18 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama