KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2015/2237 E., 2015/4898 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Eylül 2015
- Tebliğname No
- 7 - 2013/267501
- Mahkemesi
- Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 07/04/2011
- Numarası
- 2009/627 (E) ve 2011/229 (K
- Suç
- 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık
Karar Metni
325 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık hakkında hükmolunan ceza süresi bakımından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Bilirkişinin 12/04/2010 havale tarihli raporunda belirttiği “Şehir Ölüsü” ve “Benim Küçük Dostlarım” isimli eserlerin 16/02/2010 tarihinde icra edilen keşif sırasında numune olarak alınıp, dosya içerisine konulduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki eksik kovuşturmaya yönelen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Yükletilen Suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Sanık hakkında temel ceza belirlenip, 5846 sayılı Kanunun 81/13. maddesi uyarınca 1/3 oranında arttırım yapıldıktan sonra, TCK'nın 62/1-son cümlesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 5 yıl 6 ay 20 gün hapis yerine 5 yıl 8 ay 20 gün hapis cezası tayini,
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2015/2237, K. 2015/4898, 30 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama