Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2253 K.2015/2453

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Katılan D Yapım Reklamcılık ve Dağıtım A.Ş. vekilinin mahkemeye hak sahipliği belgesi olarak sunduğu Kültür ve Turizm Bakanlığı İthal Sinema Eserlerine İlişkin Kayıt ve Tescil Belgesine göre, “P.. E..” isimli filmin ana yapımcısının “UNIVERSAL PIC. INT.”, katılanın ise ithal eden olduğu anlaşılmakla, ana yapımcı şirketin sözkonusu filmin hak sahipliğini katılan şirkete devrettiğine dair dayanak belgeler getirtilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğunun belirtilmesi, UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında İstanbul Anadolu Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/5052 esasına kayıtlı olan dava dosyasının mevcut olduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosya getirtilip incelenerek birleştirilmesi ve sonucuna göre TCK'nın 43.maddesi 1.fıkrası son cümlesi de gözetilerek, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,