Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2372 K.2015/3090

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas- 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğunun belirtilmesi,

İncelemeye konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 14/01/2010, iddianame düzenleme tarihinin ise 18/02/2010 olduğu, aynı gün incelemesi yapılan Dairemizin 2015/4652 Esas numarasında kayıtlı İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2010/104 Esas- 2011/494 Karar sayılı dosyasında suç tarihinin 11/02/2010 iddianame düzenleme tarihinin ise 11/03/2010 olduğu, anılan her iki dosyada da sanığın seyyar tezgahta bandrolsüz CD/DVD satarken yakalanması karşısında; ilk iddianame tarihine kadar tespit edilen eylemlerin zincirleme biçimde işlenmiş tek suç oluşturduğu gözetilerek,

bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlendiği anlaşıldığından, dosyaların birleştirilmesi ve TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin her bir eylem için ayrı ayrı ceza verilmesi,