Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/27095 K.2017/8856

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Borçlu şirketin Güngören Vergi Dairesi Müdürlüğü’nce 30/11/2012 tarihinde resen terk edildiği ve 16/11/2012 tarihinde takibin kesinleştiği şikayetin ise 18/03/2014 tarihinde yapılmış olması karşısında tebliğnamedeki 2 nolu görüşe iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 333/a ve 345/a maddelerine yönelik yapılan incelemede;

Şikayet hakkının düşürülmesine yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- İİK’nın 331/1 maddesine yönelik yapılan incelemede;

Şikayet dilekçesinde sanığın hangi eylemiyle alacaklısını zarara uğratmak kastıyla mal varlığından neleri eksilttiği somut olarak belirtilmemiş olup, İİK'nın 351. maddesindeki, şikayetçinin dilekçe veya beyanında göstermiş olduğu delillerle bağlı olduğuna ilişkin düzenleme dikkate alındığında, hakimin re'sen araştırma zorunluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, resen terk tarihi esas alınarak yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,