Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2806 K.2015/4115

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia olunan sanığın, diğer ortağı D. İ. talimatı ile faturaları düzenlediğini savunması, vergi tekniği raporlarında şirketin gerçek faaliyetinin bulunmadığı ve belirtilen yıllarda yüksek tutarda faturalar düzenlendiğinin belirtilmesi ve suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında;

Gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi için; öncelikle şirketin diğer ortağı olan Dursun İmalı'nın dinlenmesi ve anılan yıllara ait fatura asılları ya da onaylı suretlerinin getirtilip temin edilebilenlerin incelenmesi, faturaların mevcut olmadığının ya da kanunda öngörülen şekil şartlarını taşımadığının tespiti halinde beyannameye fatura eklenmesinin zorunlu olmaması nedeniyle sanığın gerçeğe aykırı beyanname vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin özel usulsüzlük cezasını gerektireceği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yetinilerek müsnet suçtan beraat kararı verilmesi,