Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/28165 K.2018/2546

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

"Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

1-) Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-) Telef ederek

3-) Kıymetten düşürerek,

4-) Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek,

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde Kanun'da sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması,

Somut olayda; borçlu şirketin işyerinde yapılan menkul haczinin tutanağa bağlanıp, mahcuz malların muhafaza edilmesi için nakliye aracı beklendiği sırada, borçlu şirketin temsilcisi sanık tarafından haczedilen malların bir kısmının (işyerinde bulunan laptop ve 30 paket sigaranın) bulunduğu yerden kaçırılması eyleminin haciz tutanağına geçtiği, ancak yapılan eylemin yukarıda yazılı seçimlik hareketlerden hiçbirisine uymadığı gibi tek başına unsurları yazılı suçun işlenmesi için yeterli olmadığı, keza alacaklının icra dosyasında borçlu şirketin 3 adet aracının üzerine haciz şerhi koyduğu,

ancak henüz bu araçların üzerindeki kısıtlamaların dahi dosyaya istenmediği, dolayısıyla alacaklının alacağını borçlunun bu hareketi nedeniyle alamadığını ispat edemediği anlaşılmakla, suçun unsurları oluşmadığından bahisle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi,

suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-) Sanık hakkında kurulan hükmün uygulama kısmında, belirlenen 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından TCK 62. maddesi gereği yapılan indirim sonucu, neticeten 5 ay hapis ve 4 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken 5 ay hapis ve 3 gün adli para cezasına hükmedilerek; sonuç itibariyle 4 gün karşılığı 80 TL olması gereken adli para cezasının, günlüğü 20 TL'den çarpılmasıyla 60 TL olarak belirlenmesi suretiyle eksik adli para cezasına hükmedildiği gibi 5 ay kısa süreli hapis cezasının ise TCK 50/1-a maddesi gereği adli para cezasına çevrilirken günlüğü 20 TL'den belirlenen miktarın 150 günle çarpılarak 3000 TL bulunması gerekirken yanlış hesap sonucu 180 günün 20 TL ile çarpılmasıyla 3600 TL adli para cezasına çevrilmek suretiyle fazla ceza tayini,

3-) İİK'nın 354. maddesinde belirtilen feragat veya borcun itfa edilmesi gibi hallerde davanın ve bütün sonuçlarıyla birlikte cezanın düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,