Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2859 K.2015/5922

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesi uyarınca, incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenlerden birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdüren mükelleflere defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatlar hukuken geçerli olmamakla birlikte, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, işyerinin tebligat tarihinde faal olup olmadığı araştırılarak, sanığın hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Suç tarihi itibariyle 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 1 yıl olduğu gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

b) Kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 3. fıkraları gereğince hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Suç tarihinin 13.04.2009 yerine gerekçeli karar başlığında 2009 olarak gösterilmesi,