Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2962 K.2015/2321

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçunun konusunu, 213 sayılı VUK'nın 229-240 maddelerinde öngörülen fatura, sevk ve taşıma irsaliyesi, giriş ve yolcu taşıma biletleri, gider pusulası, müstahsil makbuzu, serbest meslek makbuzu, ücret bordrosu gibi mal ve hizmet alım satımına ilişkin belgelerin oluşturduğu ve suça konu kira kontratının sayılan belgelerden olmadığı, ayrıca 2978 sayılı Vergi İadesi Kanununun 1. maddesi kapsamında özel gider indirimine konu harcamalarını belgelendirmek için sahte olduğu iddia olunan kira kontratını çalıştığı işyerine vermekten ibaret eylemin, aynı Kanunun 6. maddesine göre idari yaptırıma tabi olduğu,

5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24. maddesine göre idari para cezalarına mahkemelerce hükm olunması gerektiği ancak 2978 sayılı Kanunun, 01.01.2006 tarihinden geçerli olmak üzere 15.02.2006 gün ve 26081 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5454 sayılı Kanunun 10/a maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olması karşısında; belgenin, kullanma tarihi itibariyle suç teşkil etmediği ve başkaca bir yasal düzenleme de yapılmadığı anlaşıldığından, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,