Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/3086 K.2015/2590

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 213 sayılı Kanunun 139. maddesine göre vergi incelemesinin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesine ilişkin tebligatın 10.08.2007 tarihinde yapılmasına rağmen defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinin iddia olunması karşısında; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması,

işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu hüküm tesisi,

2- Sanık müdafiinin temyiz dilekçesine eklediği Üsküdar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2010 tarih, 2008/283 Esas sayılı dosyasında sanığın aynı suçtan beraat ettiği anlaşılmakla; ilgili dava dosyası getirtilip mükerrer dava olup olmadığı araştırılmadan yazılı şekilde eksik inceleme sonucu mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

3- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 27.08.2007 yerine 2007 olarak gösterilmesi,

4- Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,