Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/31464 K.2017/9898

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı “Ticareti Usulüne Aykırı Olarak Terk Etme” suçunun takibi şikayete bağlı olup, Ceza Genel Kurulu'nun 22.01.2013 tarih, 2012/16.HD.-527 Esas, 2013/14 sayılı kararında da belirtildiği üzere yapılan hacizde, borçlu şirketin herhangi bir adres bırakmaksızın adresi terk etmiş olması ve başkaca tespit edilebilecek bir adresinin de olmaması nedeniyle ticareti terk suçu yönünden suçun işlendiğinin bu tarihte öğrenildiğinin kabulü gerektiği, somut olayda borçlu şirketin Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı olan adresinde 14/01/2014 tarihinde yapılan haciz işleminde adresin boş olduğu ve başkaca adresin tespit edilemediği,

yargılama aşamasında yaptırılan zabıta araştırması sonuçlarına göre de, şirketin bu adresi terk ettiği ve başka bir adreste faaliyet göstermediği anlaşılmış olup, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen "şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda öğrenme tarihinden itibaren üç aylık süre geçtikten sonra 16/06/2014 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,