Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/3153 K.2015/4833

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık yönünden yapılan incelemede;

1- Danış Halkla İlişkiler Pazarlama Ltd. Şti. yetkilisi sanığın 2006 takvim yılında sahte fatura kullandığının kabul edildiği olayda; vergi dairesinden düzenleyenler nezdinde karşıt inceleme yapıldığı anlaşılmakla; haklarında dava açılıp açılmadığı açılmış ise sonuçlarının ve dava dosyalarının ilgili bölümlerinin eklenmesi; ayrıca sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması,

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturaların aslı veya onaylı suretleri getirtilip temin edilebilenlerin incelenerek,

kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,