Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/32540 K.2018/11485

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I) Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklar müdafiinin 30.01.2014 tarihinde tefhim olunan kararı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 25.02.2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Katılan ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

14.05.2012 tarihinde MÜYAP ve MÜYORBİR meslek birlikleri tarafından yapılan şikayet üzerine 19.05.2012 tarihinde sanıkların yetkilisi olduğu ... isimli işletmede yapılan tespit ile 3 adet sanatçı tarafından çeşitli sanatçılara ait müzik eserlerinin izinsiz olarak umuma iletildiğinin belirlendiği ancak şikayetçiler vekilinin 24.07.2012 tarihinde vermiş olduğu dilekçesinde,

bilirkişi raporunda belirtilen eserler yönünden meslek birliklerinin hak sahipliğinin bulunmadığını belirtmesi üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 25.07.2012 tarih ve 2012/70662 soruşturma ve 2012/43385 karar numarası ile MÜYAP ve MÜYORBİR meslek birliklerinin temsil yetkisinin ve şikayet haklarının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

şikayetçi ... meslek birliği vekilinin ise 19.11.2012 tarihinde suça konu eserler üzerinde hak sahibi olduğunu belirterek şikayetçi olmasına rağmen İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 24.12.2012 tarih ve 2012/153432 Soruşturma ve 2012/68120 Karar numarası ile şikayet tarihi itibariyle şikayet süresinin dolduğu belirtilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

şikayetçi ... meslek birliği vekilince yapılan itiraz üzerine kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kaldırılarak sanıklar hakkında kamu davası açıldığı ve mahkemece “iddianameye konu eser açısından aynı suç tutanağına ilişkin olarak asıl tespiti yaptıran meslek birliklerinin MÜYAP ve MÜYORBİR meslek birliği olduğu ve buna ilişkin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 25.07.2012 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği,

müşteki ...’ın ise kovuşturmaya yer olmadığı kararından sonra 19.11.2012 tarihinde şikayetçi olduğu anlaşıldığından....” şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle CMK’nun 223/7. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiş ise de, 5846 sayılı Kanun'un 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır.

Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir.

Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçi ... meslek birliği vekilinin dava konusu materyaller ile ilgili olarak fiili öğrendiği tarihten itibaren (aynı zamanda da tespit tarihinden itibaren 6 ay geçmeden) 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgeleri ibraz ettiği anlaşılmakla,

MÜYAP ve MÜYORBİR meslek birliklerinin şikayeti üzerine sanıkların yetkilisi olduğu işyerinde yapılan tespit sonrası hak sahipliğinin ispat edilememesi nedeniyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, aynı suç tutanağına istinaden fiili öğrendiği tarihten itibaren 6 aylık kanuni şikayet süresi içinde şikayetçi olan ve hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgeleri ibraz eden ... meslek birliğinin şikayet hakkını ortadan kaldırmayacağı gözetilerek yargılamaya devamla, dosyada mevcut delillere göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,