Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/32768 K.2016/20178

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Suç tarihi itibariyle yürürlükte olan ve sanığın lehine olan 5846 sayılı Kanun'un 81/9-1-b maddesinin iki yıldan dört yıla kadar hapis veya elli milyar liradan yüz elli milyar liraya kadar para cezası veya her ikisine birden hükmolunabileceği şeklinde seçenekli yaptırım öngördüğü ve mahkemece cezanın bireyselleştirilmesi sırasında para cezası yaptırımı tercih edilerek neticeten söz edilen madde uyarınca 41.666 TL para cezasına hükmolunduğu ve bu hükmün sadece sanık tarafından temyiz olunduğu gözetildiğinde belirtilen cezanın sanık lehine kazanılmış hak oluşturacağı nazara alınarak önceki ve sonraki kanun hükümlerinin somut olayla

karşılaştırılarak sanık hakkında hüküm kurulması gerekli iken sanık hakkında 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/4, TCK'nın 62. maddesi gereğince on ay hapis cezasına hükmolunarak kazanılmış hakkın gözetilmemesi sonucu sanık aleyhine hüküm kurulması,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,