Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/33419 K.2016/15024

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 5846 sayılı Kanuna aykırılık iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, 22/09/2010 tarihinde kesinleşen 14/09/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresinde yeniden suç işlediğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine de temyize konu hükmün verildiği anlaşılmış ise de, ihbara konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2011 tarih ve ... Esas - ... sayılı kararına ilişkin suç tarihinin 10/05/2010 olduğu anlaşılmakla, CMK'nın 231/11. maddesindeki şartların oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;

a)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih ... Esas ... karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında ...Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 30/12/2013 tarih ve ... Esas, ... sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin ... Esasında kayıtlı olan ve dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın birleştirilmesi, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

b)Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,