Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/35193 K.2018/8569

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın eylemi nedeniyle oluşan zararın karar tarihinden önce giderildiğinin temyiz dilekçesine ek olarak sunulan makbuzun içeriğinden anlaşılması karşısında; dosyayla bağdaşmayacak şekilde katılan idarenin zararının giderilmediği gerekçesiyle CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Hükmüm esasını teşkil eden kısa kararda katılan idare lehine maktu ve nisbi vekalet ücretine hükmedildiği halde; gerekçeli kararda yalnızca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi suretiyle kararda çelişki yaratılması,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 365/2. maddesinin aksine ceza davalarında şahsi hak talebi halinde mahkemece bu hususta da karar verilmesi gerektiği yolunda bir düzenleme bulunmaması ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 112, 113 ve 114. maddeleri hükümleri karşısında; davada kendisini vekille temsil ettiren katılan İdare lehine hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre müsaderesine karar verilen tesis değeri üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,