Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/4263 K.2017/440

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Kestel İcra Ceza Mahkemesinin 01/11/2011 tarih 2011/31 esas 2011/57 karar sayılı hükmü ile sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın temyizi kabil olmasına rağmen yasa yolunun itiraz olarak yanlış gösterildiği, sanık müdafinin itiraz dilekçesi ile müracatı üzerine Kestel İcra Ceza Mahkemesince dosyanın yeniden ele alınarak 20/06/2012 tarih 2011/31 esas 2011/57 sayılı ek kararla sanığın beraatine karar verildiği, bu defa şikayetçi vekili tarafından ek karara itiraz edildiği,

müteakiben Kestel ilçesinin adli teşkilatının kapatılarak dosyanın Bursa 8.Asliye Ceza Mahkemesine devredildiği anlaşılmış ise de, 01/11/2011 tarihli asıl kararın temyizi kabil olması nedeniyle asıl karardan sonra verilen ek karar ve bu ek karara itiraz talebi hukuki değerden yoksun olduğundan, Kestel İcra Ceza Mahkemesinin 01/11/2011 tarih 2011/31 esas 2011/57 kararına yönelik ve sanık müdafinin temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Mal beyanının sanığın müdafii tarafından yapılmış bulunması ve vekilin beyanından dolayı asilin sorumlu tutulamayacağı gözönünde bulundurulduğunda sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet karar verilmesi,