Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/5202 K.2015/3057

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğunun belirtilmesi, UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında, İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 08/05/2007 tarih, 2006/201 Esas 2007/487 Karar sayılı mahkumiyetine dair kararın bozulmasına ilişkin, 7. Ceza Dairesi'nin 03.05.2011 tarih, 2009/6632 Esas, 2011/5306 Karar sayılı ilamının mevcut olduğunun anlaşılması karşısında

Anılan dosya getirilip incelenerek suç, iddianame ve hüküm tarihleri dikkate alınıp sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi 1. fıkrası son cümlesi de gözetilerek, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,