Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/5552 K.2015/5523

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında İstanbul 3.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince 23/01/2012 tarih ve 2011/176 Esas, 2012/17 karar sayılı karar ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/7235 Esasında kayıtlı olan ve yine Dairemizin 2015/5121 Esasında kayıtlı olup, daha önceden onaylanarak kesinleşen İstanbul 2.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2009/372 Esas. 2012/34 Karar sayılı dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyalar getirtilip incelenerek mümkün olanların birleştirilmesi, kesinleşmiş olanların ise suç, iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddanamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-Sanığa doğrudan tayın edilen gün para cezası adli para cezasına çevrilirken sevk maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK 'nın 232/6 maddesine aykırı davranılması,

2-TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrası uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmaya karar verirken,TCK 'nın 53/1-e maddesinde belirtilen hakları hapis cezasının infazı tarihine kadar, 3. Fıkrası uyarınca, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesi tarihine kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,