Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/7815 K.2015/7678

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Katılan İl Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin temyiz itirazlarına göre yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen İl Kültür ve Turizm Bakanlığı adına hazine vekilinin davaya katılma ve hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, temyiz isteğinin 5320 Sayılı Kanun'un 8/1 maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK 'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarına göre yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Adana 1. Çocuk Mahkemesinin 23/07/2010 tarih ve 2010/177 Esas, 2010/736 sayılı kararı ile verilip, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2012/30405 Esasında kayıtlı olup daha önceden onanarak kesinleşen dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosya getirtilip incelenerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddanamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla kez işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,