Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/7903 K.2015/7249

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdanî kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında, Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2011 tarih ve 2011/513 Esas, 2011/921 sayılı sanığın mahkûmiyetine dair kararın onanmasına ilişkin 7. Ceza Dairesinin 23/12/2014 tarihli, 2013/13375 Esas ve 2014/22031 Karar sayılı ilâmının da bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosya incelenerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

2- Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adlî para cezası belirlenirken aynı gerekçeyle asgarî hadden uzaklaşılması suretiyle takdir hakkında çelişkiye düşülmesi,