Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/8610 K.2015/5654

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Katılan vekilinin temyizine yönelik olarak yapılan incelemede

Temyiz dilekçesinin yasal süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca katılan vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

II- Sanığın temyizine yönelik olarak yapılan incelemede

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; gereği görüşülüp düşünüldü, sair temyiz itirazlarının reddi, ancak;

1) 2007 takvim yılında sahte müstahsil makbuzu düzenlemek suçunun cezası 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1 maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle anılan maddedeki suç için üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 31.12.2007 olarak belirlenen suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun cezasının asgari haddinin 18 ay olup ve bu haliyle sanığın lehine olduğu cihetle, uygulamalı kanun karşılaştırılması yapılmadan temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2) Sanığın 2007 takvim yılları içerisinde farklı tarihlerde birden çok sahte müstahsil makbuzu düzenlediği ve bu nedenle hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,