Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/8884 K.2015/6320

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Vergi incelemesine esas olmak üzere istenilen 2006 takvim yılına ait defterlerini savcılık ifadelerinde, taşınma sırasında kaybolmasından dolayı incelemeye ibraz edemediklerini savunan şirket müdürü sanıkların işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, defter ve belgelerin bulunamadığı,

kaybolduğu ileri sürülerek ibrazından kaçınılması durumunda, Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 gün ve 1999/11-273/288 sayılı içtihadında açıklandığı üzere mükellefe usulüne uygun tebligat yapılmasının aranmayacağı, aynı Kanun'un 253. maddesine göre ilgili bulundukları yılı takip eden yıldan başlayarak beş yıl süre ile muhafaza edilmesi mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin anılan Kanun'un 13. maddesinde düzenlenen mücbir sebep kapsamında düşünülmesi mümkün olmayan nedenlerden dolayı ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında;

suç ve cezanın şahsiliği ilkesi gereği, şekli sorumlu olan yasal temsilciler değil suçun ayrıntılarını bilen ve oluşumunda rolü olan temsilcilerin cezalandırılması bakımından, şirket ortağı ve müdür olan sanıkların olay tarihinde şirketteki görevleri, gerektiğinde şirket ana sözleşmesi ve varsa aralarındaki iş bölümüne ait karar getirtilip asli sorumlu müdür belirlenerek, bu sanık hakkında yüklenen suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden yetersiz gerekçeyle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,