Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/11270 K.2017/359

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Şikayetçilerin hak sahibi olduklarını kanıtlayan belgeleri yasal şikayet süresi içerisinde ibraz etmemesi karşısında, sanıklar hakkında 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesi yerine aynı Kanun'un 71/1, 81/13. maddeleri gereğince uygulama yapılması,

2- Suça konu adli emanete kayıtlı eşyaların müsaderesi konusunda bir karar verilmemesi,

Kabule göre de;

a- Sanıklara ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen 5846 sayılı Kanun’un 81/13 maddesi delaletiyle 71/1. maddesinin uygulanması suretiyle CMK'nın 226/2. maddesine aykırı davranılması,

b- 5846 sayılı Kanun’un 81/13. maddesi uyarınca, bandrol yükümlülüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak aynı Kanun’un 71. maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi hâlinde 71/1. maddesine göre hükmedilen ceza üzerinden 1/3 oranında artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,