Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/13707 K.2017/2069

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul 9. İcra Ceza Mahkemesinin 07/07/2015 tarihli ve 2014/445 esas, 2015/256 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 25/08/2016 gün ve 94660652-105-01-13438-2015-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/10/2016 gün ve KYB.2016-366668 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 17/12/1997 tarihli ve 1997/12028 esas, 1997/17928 karar sayılı ilamında "İİK'nun 44 ve 337/a maddelerinde açıklandığı üzere bir tacir ticareti terk edipte 44. maddede yazılı mal beyanında bulunmadığı takdirde, ticareti terk suçu tekevvün eder ve 337/a. maddesi uyarınca cezalandırılır.

Ticareti terk etme, münferit bir işlem olup, birden fazla alacaklının yaptıkları ayrı ayrı takipler zımnında şikayet konusu olsa dahi tek cezayı gerektirir." ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklinde belirtildiği üzere,

sanık ... hakkında ticareti usule aykırı terk etmek suçundan Adana 12. İcra Müdürlüğünün 2014/2807 esas sayılı icra takip dosyasına ve 09/07/2014 havale tarihli şikayet dilekçesine istinaden Adana 3. İcra Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda 02/06/2015 tarihli ve 2014/407 esas, 2015/242 sayılı karar ile 1.800,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın aynı eylemi sebebiyle İstanbul 19. İcra Müdürlüğünün 2014/3483 esas sayılı icra takip dosyasına ve 25/08/2014 havale tarihli şikayet dilekçesine istinaden açılan mükerrer davanın,

5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;