Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/14400 K.2017/4277

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7 maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi,

uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması, 6763 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce kanunen uygulanma olanağı bulunmadığı halde tarafların uzlaşma ile ilgili beyanlarının alınmasının hukuki değerden yoksun olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254 maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Marka hakkına tecavüz suçundan sanığın eylemine uyan 556 sayılı KHK'nın 61/A-1 maddesinde belirtilen cezanın 1yıl hapis ve adli para cezası olarak belirtildiği, sanığa verilen hapis cezasının takdiren alt sınır üzerinden tayin edildiği belirtildiği halde, TCK’nın 52. maddesi uyarınca alt sınırı 5 gün olan adli para cezasının, alt sınırdan ayrılmak suretiyle 100 gün üzerinden tayin edilmesi,