Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/14472 K.2017/2544

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yerel mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 12.05.2015 tarih ve 2015/1401 sayılı kararı ile verilen bozma ilamı doğrultusunda TCK'nın 43. maddesi kapsamında değerlendirilen İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 10.02.2011 tarih, 2010/113 Esas ve 2011/45 Karar sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın 6.000 TL+80 TL adli para cezası, İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 14.11.2011 tarih, 2010/154 Esas ve 2011/651 Karar sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın ise 1 yıl 3 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası olduğu, bozmadan sonra,

temyiz davasına konu eylem nedeniyle TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle belirlenen 1 yıl 15 gün hapis ve 100 TL adli para cezasından, evvelce kesinleşen cezaların toplamı olan 1 yıl 3 ay hapis ve 7080 TL adli para cezasının mahsubu suretiyle kesinleşen cezaların, temyiz davasına konu cezadan fazla olması nedeniyle temyiz davasına konu suçtan tayin edilen cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, bozma öncesinde hükmolunan 6000 TL ve 80 TL adli para cezasının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmesi,