Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/5130 K.2017/7561

Yerel Mahkemece, verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1219 sayılı Kanun'un 41. maddesi; "...Kişisel çıkar amacı olmasa bile diplomasız olarak diş hekimliği mesleğine ilişkin herhangi bir muayene veya müdahale yapan, diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açanların meslek icraları durdurulur. Bu kimseler hakkında üç yıldan beş yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur..."

Adı geçen Kanun'un Ek 13/son maddesi; "...Diploması veya meslek belgesi olmadan bu maddede tanımlanan meslek mensuplarının yetkisinde olan bir işi yapan veya bu unvanı takınanlar bir yıldan üç yıla kadar hapis ve ikiyüz günden beşyüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır..." hükümlerini amirdir.

Buna göre; 41. maddedeki suçun failleri; "...Kişisel çıkar amacı olmasa bile diplomasız olarak diş hekimliği mesleğine ilişkin herhangi bir muayene veya müdahale yapanlar, diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açanlar..."dır.

Ancak ek 13. maddede düzenlenen "diploması veya meslek belgesi olmaksızın diş protez teknisyenliği yapmak" suçunun failleri ise bu meslek mensuplarının unvanını takınan veya teknisyenlerin mesleki faaliyetlerini yapanlardır.

Şikayetçi ...'ın aşamalarda değişmeyen beyanına göre; köyüne gelen ve dişçi olduklarını söyleyen üç kişinin ağzının ölçüsünü aldıklarını ve üç gün sonra protez dişle birlikte geldiklerini söylemesi, sanık ...'ın olay günü sadece abisini protez dişi teslim edeceği gün arabayla köye getirdiğini, bu sırada Jandarma'nın hakkında işlem yaptığını savunması, sanık ...'ın ise kardeşinin olayla bir ilgisi olmadığını, kendisinin ise şikayetçinin ağzında ölçü almadan mevcut protezini tamir ettiği yönündeki savunmaları karşısında;

mahkemece, şikayetçinin her iki sanıkla yüzleştirilmek suretiyle, ilk gün köye gelip ağız ölçüsünü alan ve protez yapacağını vaat edenlerin kimler olduğunun açıkça tespitiyle, buna göre sanıkların hukuki sorumluluğunun tayini gerekirken, her iki sanık hakkında da 1219 sayılı Kanun'un 41. maddesi gereği mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1-) Açılan kamu davasının niteliğine göre; 1219 sayılı Kanun'un 41. maddesinde öngörülen suçla korunan hukuki yararın kamu sağlığı, suçun mağdurunun ise toplumu oluşturan bütün bireyler olduğu, diş tabibi olmadığını bildiği kişiye tedavi yaptıran kişilerin ise suçun mağduru değil konusu oldukları cihetle, şikayetçinin, suçun failinin diploması olmadığını bildiği veya bilebilecek durumda olduğu, bu nedenle katılan sıfatıyla açılan davaya katılma hakkı bulunmadığı değerlendirilmekle, mahkemece yazılı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabul edilmesi,

2-) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,