Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/7283 K.2018/5220

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın yetkilisi olduğu anlaşılan ticari şirket hakkında en son kayıtlı olduğu Vergi Dairesinden gelen yazı cevabında, şirketin 28.02.2014 tarihinde re'sen terk ettirildiğinin tespit edilmesi, alacaklı şikayetçinin 09.10.2013 tarihinde şirketin merkez adresine gittiğinde haczedilen menkul mallara dair istihkak iddiası olsa da bu iddianın hiçbir delille desteklenmemiş olması nedeniyle Büyükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 31.10.2013 tarihli, 2013/853 E.-2013/809 K. sayılı kararıyla mahcuz malların satışı için hiçbir engel bulunmadığına, icra takibinin kaldığı yerden devamına kesin olarak karar verilmesi,

ayrıca verilen süreye rağmen sonradan bir istihkak davası açılmadığının anlaşılması, dolayısıyla alacaklının ilk kez gidilen haciz tarihinde borçlu şirketin ticareti terk ettiğini öğrendiğinin kabul edilemeyeceği, mahcuz malların satışı için 30.05.2014 tarihinde haciz mahalline tekrar gidildiğinde bu kez aynı adreste ticarete başladığını belgeleriyle iddia eden başka bir 3. kişi şirketin bulunduğunun görüldüğü, dolayısıyla şikayetçinin süresi içinde şikayette bulunduğu,

bu nedenle mahkemece her iki suç yönünden de yargılamaya devamla davanın esası incelenip oluşacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,