Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/7312 K.2017/4658

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı “Ticareti Usulüne Aykırı Olarak Terk Etme” suçunun takibi şikayete bağlı olup, borçlu şirketin bilinen adresi ile ticaret sicil müdürlüğünde kayıtlı olan adresinde yapılan haciz işlemlerinde söz konusu adreslerde herhangi bir faaliyetinin bulunmadığı ve yapılan araştırmalarda başka bir adreste faaliyet göstermediğinin görüldüğü,

diğer yandan şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünün yazısına göre 27/01/2012 tarihinde resen terk edildiği anlaşılmış olup en son haciz tarihi olan 31/05/2012 tarihinde suçun işlendiğinin öğrenildiği kabul edilmesi gerektiğinden, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen “şikâyet hakkı,

fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda filli öğrendiği tarihten üç aylık süre geçtikten sonra 18/09/2012 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,