Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/1069 K.2017/1995

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda unsurları oluşmayan suçtan beraatine dair Ankara 11. İcra Ceza Mahkemesi’nin 17/11/2015 tarihli ve 2015/318 esas, 2015/371 sayılı kararına yönelik yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına,

sanığın 5358 sayılı Kanunla değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Ankara 12. İcra Ceza Mahkemesi’nin 10/12/2015 tarihli ve 2015/118 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 19/12/2016 gün ve 94660652-105-06-3928-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/01/2017 gün ve KYB.2016/401767 sayılı ihbarnamesi ile Daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlal suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekalet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiğinden, taahhütnamede taahhüt tarihinden son taksit tarihine kadar işleyecek faiz konusunda herhangi bir açıklık olmadığı gibi,

alacaklının son ödeme tarihine kadar işleyecek faizden feragat beyanının da yer almadığı ve bu nedenlerle işleyen ve işleyecek faiz miktarının taahhüt tutanağında ayrı ayrı gösterilmemesi nedeniyle belirsizlik bulunduğundan taahhüdün geçerli olmadığı,

ayrıca şikayetin 16/04/2015 tarihli taahhüt içeriğinde yer alan 30/07/2015 tarihli taksite ilişkin olduğu ve icra takip dosyasında 07/07/2015 tarihli bir taahhüt bulunmamasına karşın, mahkemesince bu husus göz ardı edilerek yapılan yargılama sonucunda, sanığın beraatine yönelik verilen karara karşı yapılan itirazın aynı hususlar göz ardı edilerek kabulüne karar verildiği anlaşılmakla,

sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle itirazın bu yönden reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;