Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/1515 K.2018/5520

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Anayasa'nın 141/3, 5271 sayılı CMK’nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısı ile herkesi ikna edecek ve denetim muhakemesine imkan tanıyacak biçimde gerekçeli olması gerekir.

Yargıtay'ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm olguların, bu olgular değerlendirilerek mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi beyanın ne gerekçe ile diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesinde gösterilmesi ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç olarak kabul edildiği açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki değerlendirilmesinin yapılması,

cezada artırım ve indirim gerektiren nedenlerin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken, Mahkemece, kararın gerekçe kısmında dosya ile uyumlu olmayacak şekilde İİK’nın 340. maddesinde belirtilen “tazyik hapsi” verilmesini gerektiren yasal şartların oluştuğu kanaatine varıldığı ve sanığın hapsen tazyikine karar verildiği belirtilerek gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye yol açılması,