Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/3242 K.2018/13406

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32/1. maddesine aykırılıktan Avea İletişim Hizmetleri A.Ş. hakkında 219,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 09/01/2017 tarihli ve 2016/2357 Kabahat defter nolu ve 201/3 sayılı idari yaptırım kararına yönelik başvurunun kabulüne ve idari yaptırım kararlarının kaldırılmasına dair İzmir 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13/02/2017 tarihli ve 2017/357 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/04/2017 gün ve 2887 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/04/2017 gün ve KYB-2017-24358

sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede.

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Hazırlık Bürosunun 2016/19649 sayılı soruşturmasında Avea İletişim Hizmetleri A.Ş.’ye müzekkere yazılarak [TELEFON] numaralı hatta ilişkin ... adına düzenlenmiş abonelik sözleşmesi aslının ve bu sözleşme sırasında ibraz edilen kimliklerin teşhise imkân verecek şekilde okunaklı birer fotokopilerinin üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak üzere gönderilmesi ve bu sözleşmenin hangi bayi tarafından düzenlendiğinin bildirilmesi istenildiği, ancak cevap verilmediği, 12/07/2016 tarihli tekid yazısı yazıldığı ve bu yazının 25/07/2016 tarihinde posta zimmet listesi ile tebliğe gönderildiği,

cevap gelmemesi üzerine 22/08/2016 tarihinde 2. tekid yazısı yazıldığı ve bu yazının da 02/09/2016 tarihinde posta zimmet listesi ile tebliğe gönderildiği, ancak cevap verilmemesi üzerine emre aykırı davranmak kabahati sebebiyle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı İdari Yaptırım Bürosunca kabahatli hakkında 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi gereğince 219,00 Türk lirası idari para cezası uygulandığı,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Bilgi isteme” başlıklı 332/1-c-1. maddesinde yer alan “Suçların soruşturma ve kovuşturması sırasında Cumhuriyet savcısı, hâkim veya mahkeme tarafından yazılı olarak istenilen bilgilere on gün içinde cevap verilmesi zorunludur.” şeklindeki düzenleme karşısında, başvurunun reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü.