Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/3599 K.2018/9045

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 228/1. maddesinde yer alan suç ile 1072 sayılı Kanun'un 2/1. maddesinde yer alan suçun koruduğu hukuki yararın farklı olması sebebiyle, sanık hakkında üzerine atılı her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken, eylemlerinin TCK'nın 44. maddesi kapsamında değerlendirilerek sadece en ağır cezayı gerektiren 1072 sayılı Kanun'un 2/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-1072 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde adli para cezasının alt sınırının 100 gün olarak belirlenmesine karşın, 5 gün olarak uygulanması sureti ile sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesi,

3-Uygulama maddesi olarak 1072 sayılı Kanunun 2/1. maddesin yerine, anılan Kanunun 2/2. maddesinin gösterilmesi,

4-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,