Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/4569 K.2020/977

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık tarafından müşterilerin araçlarının park yasağı olan yerlere park edildiği ve park ücreti talep edildiğine dair tutanak tanzim edilmiş ise de; sanığın aşamalarda alınan ve istikrar arzeden savunmalarında suçlamaları kabul etmediği,

otoparkçılık yapmadığını ve kafenin çalışanı olduğunu, müşterilere ait araçları alıp iş yeri otoparkına park ettiğini, kamuya ait yol ya da duraklara park etmediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihi itibarı ile sanığın anılan işletmenin çalışanı olup olmadığı ile işletmenin anlaşmalı olduğu herhangi bir otoparkın bulunup bulunmadığının tespiti açısından işletme yetkililerinin dinlenmesi ve sanığa ait SGK kayıtları celp edildikten sonra delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik kovuşturma ile karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,