Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/5908 K.2017/11654

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...'ın beraatine dair Ankara 12. İcra Ceza Mahkemesinin 20/12/2016 tarihli ve 2016/351 esas, 2016/363 sayılı kararına yönelik itirazın beraat kararının itiraza tabi olmadığından bahisle usulden reddine ilişkin Ankara 13. İcra Ceza Mahkemesinin 17/01/2017 tarihli ve 2017/13 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/11/2017 gün ve 9971 sayılı Kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/11/2017 gün ve ... sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 267. maddesinde "Hâkim kararları ile Kanun'un gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir.” hükmü ile, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nda itiraz müessesini düzenleyen 353. maddesinde yer alan, "İcra mahkemesinin verdiği tazyik ve disiplin hapsine ilişkin kararlara karşı, tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde itiraz edilebilir.

Mahkeme itirazı incelemesi için dosyayı o yerde icra mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde icra mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde asliye ceza mahkemesine, icra mahkemesi hâkimi ile asliye ceza mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olması hâlinde ise en yakın asliye ceza mahkemesine gönderir.

İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, dosya kapsamına göre mahkemece yapılan yargılama neticesinde suçun yasal unsurları oluşmadığından bahisle borçlu sanığın beraatine karar verildiği,

dolayısıyla bu kararın tazyik hapsine ilişkin ve itiraza tabi olduğu gözetilmeden, işin esasına girilerek itiraz hususunda karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde beraat kararının kesin olduğundan bahisle itirazın usulden reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.