Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/6257 K.2018/1575

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında 5846 sayılı Kanun’un 71/1. maddesi uyarınca belirlenen 365 gün adli para cezasından, aynı Kanun’un 81/13. maddesi uyarınca 1/3 ve TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım ile aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra sonuç cezanın 10.100 TL yerine 9.600 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığın 9600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “sanığın ekonomik ve şahsi durumu göz önüne alınarak tayin edilen 8.100.-TL Adli para cezasını 5237 sayılı TCK nun 52/4 md uyarınca 2 AY ara ile 10 eşit taksitte ödenmesine” şeklinde hüküm kurulması,