Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/197 K.2018/2114

Firar suçundan sanık ...’ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’nun 66/1-a, 73, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Edirne 54 üncü Mekanize Piyade Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 08/10/2008 tarihli ve 2008/649 esas, 2008/424 sayılı kararını müteakip, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinde 5660 ve 5728 sayılı Kanunlar ile yapılan değişiklikler dikkate alınarak,

sanık hakkında verilen hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 02/11/2009 tarihli ve 2007/634 esas, 2009/66 sayılı kararı sonrası, söz konusu kararın 15/02/2010 tarihinde kesinleşmiş olduğu ve 5 yıllık denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlemediğinden bahisle kamu davasının düşürülmesine dair Tekirdağ 5 nci Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 08/10/2014 tarihli ve 2014/1382 esas,

2014/1094 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 19/12/2017 gün ve 94660652-105 -39-10109-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/01/2018 gün ve KYB. 2017-74821 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/10. maddesinin.

"Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verilir." şeklinde olduğu,

Edirne 54 üncü Mekanize Piyade Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 02/11/2009 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 15/02/2010 tarihinde kesinleştiği, 5 yıllık denetim süresinin kesinleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı ve düşme kararı verildiği tarih itibariyle bahse konu sürenin dolmadığı anlaşılmakla, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.