Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/2296 K.2019/5522

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgelerden sanığın atılı suçu işlediğine dair şüpheye mahal bırakmayacak şekilde kesin deliller olmadığının anlaşılması karşısında sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de,

1- Sanığa; 581,88 TL'den ibaret gerçek zararı ödemesi halinde lehine olan CMK'nun 231/5. maddesi hükümlerinin uygulanması imkanı bulunduğunun adil yargılanma hakkının bir unsuru olan yargılama makamlarının "sanığa haklarını öğretme yükümlülüğü" kapsamında, usulüne uygun şekilde açıklanıp bildirilerek sonucuna göre anılan hükümlerin uygulanma imkanının bulunup bulunmadığının hükümde tartışılması gerektiği hâlde, söz edilen ilkelere uyulmaksızın, mahkemece bildirilmeyen gerçek zararı, sanığın “ben yapmadığım için zararı gidermek istemiyorum” biçimindeki beyanı ile uygulama yapılarak adil yargılama ilkesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,