KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2018/2891 E., 2018/7987 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1) 1632 Kanun'un 63/1. maddesi gereğince sanığa atılı suçun oluşabilmesi için daha evvelden 1111 sayılı Kanun'un 89. maddesi uyarınca hakkında verilen idari para cezasının kesinleşmesi gerektiği cihetle, Akseki Kaymakamlığı İlçe Yazı İşleri Müdürlüğü tarafından verilen 06/02/2013 tarihli idari para cezası kararında, karara karşı 5326 Sayılı Kabahatler Kanunu hükümleri doğrultusunda başvurulabilecek kanun yolu, mercii ve süresinin belirtilmediği, hukuka uygun olarak tebliğ edilmeyen idari para cezasının kesinleşmesinden bahsedilemeyeceği gözetilerek sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
2) Hüküm tarihinden önce yürürlüğe giren 1111 sayılı Kanun'a 6582 Sayılı Kanun'un 1. maddesi ile eklenen Geçici 52. maddesi ile bedelli askerlik hakkı getirilmiş olup, son fıkrasında " ....Bu madde hükümlerinden yararlanan yükümlüler hakkında saklı, yoklama kaçağı ve bakayadan dolayı idari ve adli soruşturma ve kovuşturma yapılmaz, başlatılmış olanlar sona erdirilir ve bu suçlara ilişkin kesinleşmiş idari para cezaları tahsil edilmez " şeklinde düzenleme getirildiği ve sanığın savunmasında bedelli askerlikten faydalanarak askerlik hizmetini gerine getirdiğini belirtilmesi karşısında,
bağlı bulunduğu askerlik şubesine bu hususun sorularak varsa bedelli askerlik hizmetinin yerine getirildiğine dair belgenin getirtilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2018/2891, K. 2018/7987, 2 Temmuz 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama