Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/4324 K.2018/9840

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'ın, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Lüleburgaz İcra Ceza Mahkemesinin 01/03/2017 tarihli ve 2016/639 Esas, 2017/117 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 07/06/2018 gün ve 94660652- 105-39-2162- 2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/06/2018 gün ve KYB.2018/51630 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; her ne kadar müşteki vekilinin 12/12/2017 tarihli şikayet dilekçesi ile Lüleburgaz 1. İcra Müdürlüğünün 2015/6041 sayılı takip dosyasında sanığın 13/10/2016 tarihli taahhüdü ihlal ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasını talep etmiş ise de, icra dosyasının tetkikinde sanık hakkında düzenlenmiş birden fazla taahhüt olduğu,

bu taahhütlerden şikayete konu 13/11/2015 tarihli taahhüt gereği ödenmesi gereken 13/10/2016 tarihli ve 2.500,00 Türk lirası tutarlı taksit dışında, 21/10/2017 tarihinde düzenlenen taahhüt gereği ödenmesi gereken 22/10/2016 tarihli 13.400,00 Türk lirası tutarlı taksit ve 28/10/2016 tarihli ve 25.000,00 Türk lirası tutarlı taksitlerin yine 28/10/2016 tarihli taahhüt gereği ödenmesi gereken 31/10/2016 tarihli ve 13.400,00 Türk lirası tutarlı taksitlerin de sanık tarafından ödenmediği,

Lüleburgaz İcra Ceza Mahkemesinin 01/03/2017 tarihli ve 2016/639 esas, 2017/117 sayılı 2004 sayılı kararında sanık hakkında hangi tarihli taahhüt ve bu taahhüde göre ödenmesi gereken hangi tarihli taksitlerin ödenmemesi nedeniyle sanık hakkında ceza verildiği konusunda kararda yeterli açıklığın bulunmadığı,

en son tarihli düzenlenen taahhüt sebebiyle önceki tarihli taahhütlerin geçerli sayılıp sayılmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmadan, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;